Kaztaar …

Ik ben vandaag een goede vriend verloren … Hij kwam in mijn leven een goeie 10 jaar geleden.
Uit een grote nest waren nog 2 “wurtels” beschikbaar. Ik weet nog dat ik mijn hand enthousiast uitstak naar die, liefelijk ogende, puppy’s’s. Eéntje liep weg, Kaztaar kwam stoer vooruit geschoten met een kwispelstaart waar je groene energie had mee kunnen opwekken!
Hier thuis was hij vrij snel geïntegreerd bij de “anderen”, want hij kwam hier terecht tussen een andere hond, Krapuul en twee katten.

Kaztaar was “speciaal” … Beetje gedragsgestoord, zeg maar! Was niet echt een vriendelijk kereltje. Humeurig, beet van zich af indien nodig, had een kort lontje, snel opgefokt, … Vandaar dat het waarschijnlijk ook zo goed klikte tussen ons.

Ik wil de vele €’s schade die meneer hier in huis gemaakt heeft niet opsommen, maar het was niet min. Iedereen zei ook vaak lacherig: “dat beest heeft geluk hier te zijn terecht gekomen, want normale mensen hadden zo’n labiele gekke hond al lang laten inslapen”. Waarschijnlijk hadden ze gelijk.

Hoedanook, zonder melig te willen klinken maar Kaztaar en ik hadden een speciale band. We namen mekaar onvoorwaardelijk zoals we waren. Hij mij en ik hem! Kaztaar was mijn makkertje, mijn partner op “snooze-friday” ons geniet momentje op vrijdagochtend, baasje krantje lezend en koffie-lurkend, Ztaarie tegen baasje in de zetel liggen pitten… En 1000 andere mooie herinneringen.

Hij is deze morgen gestorven in mijn armen, terwijl ik hem probeerde te sussen en op zijn rugje wreef. Na 10 jaar was het hartje op. Kaztaar wilde nog wel, maar het motortje liet teveel steekjes vallen op korte termijn.

Nogmaals … Ik ben vandaag een goede vriend verloren en het troost mij enigszins om dit hier (tranen met tuiten huilend) te kunnen neerschrijven!

 

Ztaarie

3 Responses to “Kaztaar …”

  • Antoinesegers:

    Ik leef met u mee veel sterkste antoine

  • Moow:

    Jij grote beer met een klein hartje. Goh het lijkt wel alsof ik in een spiegel kijk …
    Mijn peter Kamiel zou gezegd hebben: “Broere, ‘t ês gedoan”. Ik leg het je later wel eens uit, wanneer we nog eens wat herinneringen ophalen en genieten van simpele dingen, zoals alleen vrienden dat kunnen.

    Spijtig dat ik Kaztaar nooit goed gekend heb. De laatste keer dat ik je twee mafkikkers van honden zag, was bij je laatste verhuis toen we die oude deuren moesten herstellen en al. Je had ze goed achter slot en grendel gestoken, of de smeerlapkes beten ons broek vaneen.

    Kaztaar en Krapuul, je moet al een Moerman zijn om je beesten zo te noemen, tenzij het gemeend was … 😉

    Veel sterkte mijn vriend. Afscheid nemen is klote, we weten het allebei maar al te goed. Zalig zij …

    Vlaamstie!

  • Dieren liggen minstens even nauw aan het hart als mensen.
    De steun en liefde die ze geven is eindeloos.
    U vindt zeker troost te weten dat Kaztaar al die jaren zo gelukkig bij u geweest is.

Leave a Reply